Jarrai dezagun

Azkenaldian arreta gutxi eskaintzen dizudala diostazu. Ez zaizu arrazoirik falta. Denborak kondenatu nau, badakizu, ezin erloju gabe bizi, orratzen hotsa taupada gisa interpretatzen ikasi baitut. Ikasiaren eta inposatuaren arteko lausoa nigan dut jada, horrelakoa da bizitza.

Baina, nire agendan, behintzat, badira auskalomendiko auskalonoizko auskalozenbat hitzorduren artean kolorez margotuak ditudan egunak; honetaz oroitu zaitez arren, xuxurlatzen didate, eta eskerrak! Orratzek orduak, egunak pasarazi bai, baina ez dute taupadek ixilean gordetzen dituzten oroimen- kaxen konstantziarik eta.

Ziur nago, baina, zuk ere sentitu izan duzula inoiz ordulariaren norantzaren aurka mugitzen den orratz galdua. Eta galdua diotsut inposatu- ikasiaren aurka egiten duelako segundu bakoitzean. Gure bidea eraikitzen hastean horrelaxe sentiarazten baikaituzte, noraezean.

Eta agendetako egutegietan oroimena eraikitzen laguntzen diguten berdez margotutako egunak beharrezkoak izan arren, bizirik gaudela sentiarazten gaituzten orratz "galdu" hauek oroimenaren agendaren konplize izan daitezela. Agenda baino, gure bidea kolorez margotzen jarrai dezagun.

Zure irribarreari

Zure irribarreari idazten diot gaur. Bai bai, zureari, halaxe hasiko baitzenuen egun cuenta atrasaren ostean, behin baino gehiagotan hautsitako hortzak zure eginaz.

Eta ez diot idazten zure irribarreari gaur soilik atera delako bere gordelekutik, ezta egun berezia delako gaurkoa. Idazten diot... zure burua sorgin gisa definitzean zuzen zabiltzalako, zure irribarreak nirea bere kobatik aterarazten duelako. Ez dakit zein sorginkeria erabiltzen duzun horretarako, baina zaude lasai, lehenago edo beranduago argituko dugu misterioa.

Eta idazten diot, baita, gaurko irrabarre bikoitz hau beti izan delako hitzetan geratu ez diren hitzen zale. Maite zaitudala sarritan esan ez arren ixilean edo lau haizetara halaxe sentitu baitut, urte luzez eta gaur, sekula baino gehiago.

Eta idazten diot, baita, irrabarreak arnas hartu dezan oinak lurretik altxatu behar direla erakutsi didazulako, sentitzen ez dugun zoruaren gainean ere gure oin arrastoak uzteko, zoru gogor perfektuegiak gure oinak minduko balitu legez. Oinentzat mesede izan arren, zapatentzat sandaliek eskeletuen antza dute... behin eta berriz.

Eta horrexegatik ere, behin eta berriz lainoetan oinak pausatu arren, lainoei irri egiten ikasi genuenean atera zelako eguzkia, ez lehenago. Eta atera zenetik bere baitan ematen dituzun birak bestelakoak direlako oso.

Eskerrak, zoriontzeak, muxuak eta laztanak gerorako utziko ditugu.

Jakin ezazu, soilik, honegatik guztiagatik eta beste mila arrazoigatik idazten diodala gaur zure irribarreari, inoiz itzaldu eta urtzen bada hemen izan dezan badenaren konstantzia.

Apirilak 15 ditu gaur, eta nire irri zabalenarekin zoriontzen zaitut, laztana.

Eutsi...

Debekatu dizkigute beste behin egunsentiak, belarrira marmarrak, oihuak, Zea Mays-en abestien interpretazio guztiak, algarak, marujeo momentuak, ixo eeeee bakoitza, marrubizko izozkiak, bazkalosteko kafetxoak kopa eta guzti, ordu luzeetako filosofadak, mundu konpontze denak, eman besarkada bat mesedez bakoitza, begana bihurtzeko asmo faltsuak sagardotegi denboraldia salbuespen gisa hartuz, asmoetan geratu diren hitz emate guztiak, igande madarikatuak, muxuak, buruko minak, mozkortzen garen azken aldia izango denaren zin egite absurdoak, haserreak, haserretu osteko damuak, hitzak, zeinen polittak garen abesten genuen uneak, poltsan Doraemonek baino gauza gehiago izaten zenituen egunak, infusioak dastatu ondorengo agggg bakoitza, infusioak probatzeko obsesioa, idazten duzun guztia esango bazenu... esaten zenidan aldi bakoitza, arrazoi zenuela pentsatzen nuen aldi bakoitza, lotsa izateak lotsa ematen zigun momentuak, mingain ateratzeak, bizkar- jotze guztiak, egunon, arratsaldeon, gabon bakoitza, bihar arte guztiak, hanka sartu osteko negarrak, elkarren sorbaldan babestuta sentitzen ginen segunduak, minutuak, orduak.

Begirada debekatu digute ferekarekin batera debekuek ordenatzen duten sasi-mundu honetan.

Joan aurretik egongo ginela hitz eman nizun, eta nire burua zigortzen ari naiz ordu luzeetan hitz emana bete ezinagatik. Gutunazaletan metatu daitekeen maitasun guztia jasoko duzula hitz eman ez, zin egiten dizut; bueltatzen naizenean bai, idatzi dizudan guztia begietara begiratuz esango dizudalako, inoiz jaso dudan besarkada sentikorrenaren truke.


Ez diezadala inork galdetu zer dela eta jan nauten lagun banatuen sintomek. Bihar, agian, irabaziko diot irribarre bat inpotentziari. Batek daki, denok dugu triste izateko eskubidea.

Eutsi...

Ez da udaberria iritsi zaigulako

Gezurretan ibiliko nintzake ez nuela halakorik espero esanez gero, ez dut modosa izatera jolastuko, gaur ez daukat horretarako astirik. Eta izango banu, badakit zurekin ez nukela modositaterik erabili beharra izango. Horra hor ainguratuaren arrazoi bat, agian.

Korapilatsua naizela entzun behar izaten dut sarri, mundua hari soltez osatua egongo balitz legez. Ez dagoela nire korapilo bakar bat ere askatuko duenik, korapiloak askatzeak arruntago bilakatuko banindu bezala. Ez dagoela nire hariekin korapilo bateraturik egingo duenik, norbera bere buruaren jabe izango ez balitz lez.

Soka bakoitzeko hari guztiak estutu dizkidazu, tiraka apurtu arte. Eta orain, inoiz baino gogo gutxiago daukat arrunt bilakatzeko, berezi sentitzeko asmotan soinean neraman guztia erantzi eta biluztu bainaiz zure aurrean.

Ni naiz aspaldiko partez oilaloka bat gisa dabilena. Eta ez da udaberria iritsi zaigulako.

Bihotza more eta ezpainak gorri!

Txikia nintzela soinekoak janzten erakutsi zidaten, pinpirin sentitzen, nire buruari ematen nion bira bakoitzeko soinekoa igo eta kuleroak bistan izateak egiten zidan grazia eta guzti. Morbo hutsa akaso.

Baneukan nire familiatxo txikia ere; panpin poli- politak, egunero egunero zaintzen nituenak. Eta medikutara jolastean etxeko ama izatea zen momentuko desirarik handiena, etxeko amantal itxura izan zezakeen oihal bat soinean jantzi eta senarrari eta semearietxera itzuli orduko bazkari-merienda-afariak prestatuz.

Urte batzuen buruan femeninagoa izateko garaia iritsi zitzaidan: bularrak hazten (komeria latzak ditxosozko top-a jantzi nuen lehenengo egunetan!), hilerokoaren lotsa eta sekretismoak... Zenbat negar egin ote nuen DBH 2-ko abenduaren 28 hartan, nire kuleroetan agertu zen ezezagun hura urteko inuzentada izatea desiratuz.

Eta hortik aurrerako urteez... hobe ez hitz egin.

Eta nola azaldu nire inguruari... nik nahiago nituela praka motz- motzak belardietan lasai korrika egiteko, errekan sartu ondorengo aitaren errietak entzuteko, lokatz artean zikin zikin bukatzeko, baloiari mila ostiko jotzeko, ahulkian eseri eta hankak lasai lasai zabaldu ahal izateko inork ezer esan gabe... ni neu izateko.

Nola azaldu nire inguruari soinekoek ere ematen zidatela morboa, hanka artetik sartzen zen freskotasun haren parekorik ez zegoelako, eta probokatzea ere txikitatik gustatu izan zaidalako. Zertarako gauzak ukatzen hasi.

Nola azaldu... pikutara botako nukeela top madarikatu hura, berdin zitzaidala bular handi edo txikiak izan. Eta nola adierazi hilerokoa izateaz lotsatzen nintzela eta beldurrez pasatzen nituela soinketako orduak 28 egunero, izkutuan, inork nire sekretuaren berri ez izateko.

Bihotza morez  jantziz ikasi dut naizen gisara maite naizela; nahiz eta sarri bigote luzea izan, bizarra hazi, ez depilatu, izerdi usainarekin sudur zuloak zabaldu, hankak zabal zabalik ditudala eseri, lotsagabe izan, harrotu, umiltasunez jokatu, takoi gainean bertigoa sufrituko nukeela pentsatu, zu probokatu, probokatua izan, morbosa edo erabat sosa jokatu... Aspaldi ikasi genuen kuleroak bustitzen.

Ezpainak gorriz margotzen ikasi dut zuek ere horrelaxe maite nauzuela. Bihar ere masailean izango duzuelako gaur eman dizuedan muxu bakoitzaren zigilua, borratu gabe, naizenaren eta garenaren isla izan dadin.

Zorionak, bihotza morez janztea lortu duzuen guztioi!

Igandeak duena

Igandeetan idaztea komeni ez zaidala autokonbentzitzen pasa ditut orain arteko 7 minutuak. Ez naiz pertsuaditzaile ona antza. Baliteke kanporatu beharraren beharraz itotzea, gainezka egin arte. Eta hemen, orain, koldarkeria hutsari oratuz, beste behin.

Ez diot biluztasunari bere neurri hartu, edo biluztasuna ez da nire berotasunera moldatu. Hotzez izaten naiz igandero, mantapean, beharraren beharrez. Bakardadearen kontzeptu oso itxia daukagulako hain justu; ezin bakarrik egon bakardadean jausi gabe.

Baina, mantapeko kontuak bestelakoak dira oso. Mantapeak norberak ezagutzen ez dituen sekretuak ere gordetzen ditu, eta gauero gauero gorputza ferekatze hutsarekin azaleratu. Sekretu horien hoztasunaren ondorio dira dardarak; zure izena bai... baina izanik ez delako agertzen sekretu ixil hauetan.

Igandeko mantapeak... bestelakoak dira oso.

Eta gaur... zer?

Isiltasun hotz bat esnatu orduko.

Horrelaxe pasa dira egunak, asteak, hilabeteak. Hotzez akabatzen, indibiduo isilaren gisara; nire esku aurkitzen ez diren isiltasunak gustatuko bailitzaizkidan legez. Masokismo hutsean erorita. Gorantz erortzeko ahaleginetan berunez jantzita, astun.

Baina gaur... Gaur biluzik egin dut lo maindire zuri artean, larru gorritan, ni neu sentitzeko asmotan. Eta berotu naiz, nola gainera... Barne fereka desafiatuz. Munduko ordenantzek biluztasuna hotzarekin lotzen dutelako hain justu. Ez, ez naiz korronte masiboen zale, hori baino izokinagoa naiz.

Gaurtik aurrera kalera ere larru gorritan irtengo naiz, hau besterik eta hau dena naizela ikusi dezazuen. Begirada bakoitza puntuzko jertsearen zirrikitu zelatarietan pausatzeko aukera izan dezazuen, lasai- lasai, bidea oztopatzen duen hormaren gabeziaz gozatuz.

Gaur... Gaur egunak argitu du, eta horma guztiak apurtzea erabaki dut. Niregatik. Nire eta gure biluztasunagatik. Hotzik ez pasatzeko.